Hoe zit dat nou met mijn eetstoornis? (Boulimia)

Als je mijn blog al een tijdje volgt en dan vooral de ‘persoonlijke’ artikels, dan weet je dat ik in het verleden een eetstoornis heb gehad. Nou had ik hier eigenlijk nooit echt een artikel aan gewijd. Waarschijnlijk is het toch een soort van ‘schaamte’ of daar spreek ik liever niet over. Omdat mijn blog gaat over persoonlijke onderwerpen vond ik dat ik het er best over mocht hebben, overigens zie ik dit nu ook als een soort van Therapie aangezien ik er nog niet helemaal vanaf ben en mijn gevoelens zo kan uitten en hopelijk zo iemand kan helpen..

Boulimia

Erfelijkheid

Boulimia is een eetstoornis die erfelijk kan zijn, zo zit het vooral aan de kant van mijn nichtjes voorkomt. Tijdens het hebben van mijn angststoornis rond mijn 15de kreeg ik last van Boulimia nadat iemand mij had belaagd en bedreigd. Omdat ik een puber was, wist ik totaal niet hoe ik hiermee moest omgaan en besloot het dan ook niet tegen mijn ouders te vertellen wat er was gebeurd. Dit was de aanleiding om 20 kilo af te vallen in 2 weken (belachelijk veel gewoon, nu ik terug denk).

Wat ik toen deed

Allereerst is het natuurlijk goed om hulp te zoeken, wat ik ook direct deed. Ik dacht namelijk dat ik wat aan me maag had maar diep van binnen wist ik eigenlijk wel beter..

Ik moest na 2 weken niet gegeten te hebben opgenomen worden van mijn internist, ik wilde kostte wat het kost NIET. Ik wilde thuis blijven (later natuurlijk paniekklachten bleken te zijn) uiteindelijk besloot ik ‘gelukkig’ één hapje per dag, en zo steeds meer te eten per dag. Uiteindelijk kreeg ik weer honger. Maar de klachten zijn nog steeds niet ‘echt’ over..

6/7 jaar later..

Stress

Het heden: als ik stress krijg geef ik nog steeds over en het lijkt wel als of er geen rem op zit. Maar ik moet ook bekennen dat ik me ga panieken wat niet echt werkt. Toch blijf ik doorgaan (wat kan ik nog meer doen?). Ik eet gelukkig normaal en heb ik géén eetverslaving, wat het natuurlijk wel kon worden of zijn. Het is goed om jezelf af en toe te beschermen, en goede invloeden in je leven te hebben.

Alleen als ik op een dieet wil kan ik zelf doorslaan, dat weet ik van mezelf. Dus moet ik nog steeds mezelf in de gaten houden dat ik niet afglijd. Gelukkig ben ik momenteel ‘stabiel’ in het leven waardoor ik het niet dagelijks heb (alleen stressmomenten zoals afrijden, belangrijke afspraken). Ik wil hier natuurlijk wel graag vanaf, zodat ik me in iedergeval normaal kan functioneren tijdens een belangrijke afspraak. Want het put je erna onwijs uit wat ook niet leuk is.

Ik ben nou eenmaal een enorme perfectionist.

Enige wat ik kan doen ik doorgaan.. toch?